18 Listopada 2026
Aktualności
Inżynieria środowiska jest dziedziną, która ma w sobie pewien interesujący paradoks: trudno wyobrazić sobie bez niej życie, a jednocześnie niewiele o niej wiemy i nie za bardzo ją dostrzegamy. Wydział Geoinżynierii UWM kształci na kierunku inżynieria środowiska, a naukowcy opracowują technologie wykorzystywane w oczyszczalniach ścieków czy biogazowniach. Te doświadczenia stały się znakomitym pretekstem, by zaprosić uczniów, studentów, naukowców i firmy na wydarzenie, którego główne zadanie polegało na odczarowaniu błędnej opinii, że inżynier środowiska to nudny i pozbawiony perspektyw zawód.
– Wciąż zbyt mało wiemy o inżynierii środowiska. Wiele osób myli ją z ochroną środowiska, a to są dwie zupełnie różne rzeczy – mówiła w rozmowie z „Wiadomościami Uniwersyteckimi” dr inż. Anna Nowicka z Katedry Inżynierii Środowiska, organizatorka konferencji. – Organizując to wydarzenie, myśleliśmy przede wszystkim o młodych ludziach – uczniach szkół ponadpodstawowych i studentach, przed którymi wybór studiów i kariera zawodowa. Dlatego też zaprosiliśmy ich do debaty o możliwych ścieżkach kariery i konkursu, w którym mogli przedstawić swoje własne pomysły na to, co zmienić w swoim najbliższym otoczeniu.
Inżynieria środowiska stara jak świat
Wykład otwierający pt. „Cuchnąca rewolucja: ścieki, epidemie i inżynierowie, którzy zmienili historię” wygłosił prof. dr hab. Marcin Zieliński z Katedry Inżynierii Środowiska. By pokazać, jak nieodzowną dla naszego codziennego funkcjonowania profesją jest inżynier środowiska, naukowiec sięgnął po perspektywę historyczną. Pokazał m.in. rozwiązania starożytnych Rzymian oraz problemy takich miast jak Londyn czy Paryż, które w czasach gwałtownego rozwoju przemysłu i miast w XIX wieku zmagały się z poważnymi problemami ekologicznymi i sanitarnymi.
– Przedstawiłem inżynierię środowiska z perspektywy tego, jaki miała wpływ na naszą cywilizację – jak mogła zmieniać się i rozwijać, dzięki temu, że inżynierowie byli na stanowisku, pracowali i wymyślali nowe rozwiązania. Wspomniałem też o tym, co nas czeka, dokąd zmierzamy, pokazując inżynierów środowiska pracujących w kosmosie – mówił prof. Marcin Zieliński, a zapytany, czego nie mielibyśmy dziś, gdyby nie inżynieria środowiska, odpowiedział bez namysłu: miast.
– Nie mielibyśmy wody w kranach, nie moglibyśmy odprowadzać ścieków, nie funkcjonowalibyśmy tak, jak funkcjonujemy teraz. To są rzeczy, których na co dzień nie zauważamy, bo są oczywiste, ale w przypadku awarii (np. sieci wodociągowej) szybko przekonujemy się, jak bardzo są one nam potrzebne do życia – podkreślił naukowiec.
Nauka i firmy mówią jednym głosem
Podczas wydarzeń organizowanych pod auspicjami sojuszu ChallengeEU regularnie odbywają się spotkania z cyklu M.A.R.K.E.T. Meet-Up, mające na celu łączyć środowisko akademickie z otoczeniem społeczno-gospodarczym. Tym razem w tej formule zorganizowano debatę, podczas której przedstawiciele świata nauki, biznesu i praktycy branży rozmawiali o kierunkach rozwoju inżynierii środowiska, nowoczesnych technologiach, wyzwaniach związanych z transformacją energetyczną i ochroną środowiska oraz kompetencjach poszukiwanych na rynku pracy.
Wzięli w niej udział: prof. Marcin Zieliński, Michał Gudecki (prezes zarządu w firmie Techsan sp. z o. o.), Liliana Jabłońska-Kaczmaryk (dyrektorka zakładu termicznego przekształcania odpadów w Olsztyńskim Zakładzie Komunalnym), Andrzej Brudniak (dyrektor Zakładu Gospodarki Ściekowej w Przedsiębiorstwie Wodociągów i Kanalizacji w Olsztynie) oraz dr inż. Artur Mielcarek (Katedra Inżynierii Środowiska UWM oraz firma LS Instalacje Sanitarne).
Hasło przewodnie konferencji, które brzmiało: „Miasto działa dzięki temu, czego nie widać” było punktem wyjścia do dyskusji podczas debaty. Uczestnicy podali argumenty, które nie pozostawiały żadnych wątpliwości co do tego, że bez inżynierów środowiska nie moglibyśmy prowadzić takiego życia, do jakiego przywykliśmy we współczesnych czasach.
– Gdyby instalacja przetwarzająca odpady przestała działać, to dałaby się nam we znaki uciążliwość zapachowa, a przede wszystkim zagrożenie epidemią. Bo wyobraźmy sobie, co by było, gdyby odpady szpitalne nie były utylizowane? – pytała retorycznie Liliana Jabłońska-Kaczmaryk.
– Dodam, że dzięki inżynierii środowiska w tym budynku, w którym dzisiaj przebywamy, jest ciepło, możemy swobodnie oddychać, jest odpowiednia wentylacja, a mimo to jest cicho – mówił dr inż. Artur Mielcarek. – Inżynieria środowiska była, jest i będzie. Musi odpowiadać na wyzwania otaczającego świata – na to, co zmienia się w naszym codziennym życiu. I my jako jej przedstawiciele musimy odpowiadać na te zmiany zarówno, jeśli chodzi o naszej podejście, jak i nowe rozwiązania – projektowe, konstrukcyjne czy wykonawcze, bo bez tego jako społeczeństwo nie będziemy się mogli dalej rozwijać.
Pasją do zawodu inżyniera środowiska starał się zarazić namłodszych uczestników spotkania Michał Gudecki z firmy Techsan i absolwent inżynierii środowiska na UWM.
– Nasza firma jest firmą rodzinną. Moje upodobanie do tego fachu rosło we mnie od dziecka, bo mama przez czterdzieści lat pracowała w laboratorium w oczyszczalni ścieków, a tata miał swoją firmę, która zajmowała się budowaniem oczyszczalni ścieków. Nie wiem, czy mogę głośno o tym mówić, ale swój czas dzieliłem pomiędzy laboratorium a towarzyszenie pracownikom mojego taty. Nikt mnie do niczego nie zmuszał i dziś mam szczęście uwielbiać to, co robię – mówił Michał Gudecki i chwalił inicjatywę tego spotkania. – Zdecydowanie zbyt mało jest okazji do dyskusji w gronie uczniów, studentów, przedsiębiorców i wykładowców. Dlatego chciałbym podziękować organizatorom za możliwość wzięcia udziału w tym wydarzeniu. Ważne, żebyśmy wszyscy sobie ufali – uczniowie i studenci swoim nauczycielom, pracownicy swoim pracodawcom i odwrotnie. My wszyscy pracujemy z pasją i wręcz łakniemy młodego pokolenia, ich świeżego podejścia.
Oczekiwaniom pracodawców oraz temu, jak przygotować się do pracy w dynamicznie zmieniającej się branży, poświęcono znaczną część dyskusji. Przedstawiono też perspektywy dla młodego pokolenia inżynierów, nie pomijając m.in. roli sztucznej inteligencji, która z jednej strony jest atrakcyjna z uwagi na swój potencjał dotyczący chociażby szybkiego przetwarzania danych, a z drugiej budzi strach w kontekście „zabierania pracy” człowiekowi. Uczniowie i studenci mogli również porozmawiać z przedstawicielami firm, którzy w trakcie trwania konferencji byli dostępni na specjalnie przygotowanych stoiskach.
Młode umysły nadzieją na przyszłość
Organizatorzy zachęcili przedstawicieli najmłodszych pokoleń, by już dziś wcielili się w rolę inżynierów środowiska, zidentyfikowali problem w najbliższym otoczeniu i zaproponowali jego rozwiązanie. W tym celu zorganizowali konkurs, którego oficjalnie rozstrzygnięcie nastąpiło podczas konferencji EN-VISION. Każdy z finalistów opowiadał o swoim projekcie podczas kilkuminutowej prezentacji.
Uczniowie szkół ponadpodstawowych zmierzyli się w konkursie z tematem „Smart City zaczyna się tutaj”. Zwycięski okazał się projekt „Smart Gąbka Żołnierska” przygotowany przez uczniów Zespołu Szkół Elektronicznych i Telekomunikacyjnych w Olsztynie.
– Nasz projekt polegał na zagospodarowaniu przestrzeni przy naszej szkole. Woda na tym terenie sprawia, że powstaje błoto, wydeptane są ścieżki, po których nieprzyjemnie się chodzi, bo wszystko się brudzi. Stąd taka nazwa tego projektu – gąbka, która wchłania, i Żołnierska, czyli nazwa ulicy, na której tymczasowo znajduje się nasza szkoła – wyjaśnił Antoni Jędrzejewski.
– Nie udałoby się nam osiągnąć tego sukcesu bez naszej nauczycielki chemii i biologii, pani Karoliny Sątowskiej i bardzo za to dziękujemy – mówił Kacper Czapliński.
– Stresowaliśmy się, ale gdyby nie pani Sątowska i jej starania, to nie zaszlibyśmy tak daleko – podkreślał Szymon Maciejczyk.
– Myślę, że nasz projekt zwyciężył dlatego, że rozwiązanie, które zaproponowaliśmy, jest uniwersalne – dodał Jakub Wieromiej.
Nauczycielka mówiła, że autorami pomysłu byli jej uczniowie, a jej rola polegała na pomocy.
– Obecnie przebywamy w budynku tymczasowym, moi uczniowie zauważyli problem, a potem, w trakcie prac, zwracali się do mnie z różnymi pytaniami. Wspólnie przygotowaliśmy się do dzisiejszej prezentacji i bardzo się cieszymy, że zwyciężyliśmy – skomentowała Karolina Sątowska.
Drugie miejsce zajęli uczniowie z Zespołu Szkół nr 2 im. Władysława Jagiełły w Mrągowie (Klaudia Gomulińska, Wiktoria Szczerbo, Marcelina Gdula oraz Igor Karapuda), którzy pod opieką Jolanty Pawlak zaprojektowali ekologiczny przystanek. Na najniższym stopniu podium także stanęła drużyna z Zespołu Szkół Elektronicznych i Telekomunikacyjnych, która zaproponowała zieloną inicjatywę. Byli to: Sebastian Bartnikowski, Tymoteusz Brzozowski, Paweł Chmielewski, Jakub Kuliński oraz Krzysztof Zieńko (opiekun: Karolina Sątowska).
Studenci natomiast mogli składać projekty w konkursie, którego hasłem przewodnim było: „En-Vision Challenge: Zielone Kortowo”. Zwyciężył Olaf Hekert, student czwartego roku inżynierii środowiska, który zaproponował projekt recyrkulacji wody w akademikach na przykładzie Domu Studenckiego nr 6.
– Zauważyłem, że mamy problem z dostępnością wody wodociągowej, zwłaszcza w czasie suszy hydrologicznej. Mój projekt zakłada odzysk wody z umywalek i pryszniców do spłuczek w toaletach. Bez wiedzy zdobytej na studiach nie mógłbym wystartować w tym konkursie, bo nie wiedziałbym np., jak zaprojektować takie piony. Jestem bardzo zaskoczony, bo jest to jeden z pierwszych konkursów w życiu, który wygrałem – mówił szczęśliwy zwycięzca.
Drugie miejsce za pracę „Przestrzeń parkingowa Kortowa. Analiza problemów i możliwe rozwiązania” zajął Jan Formella, student trzeciego roku inżynierii środowiska. Trzecie miejsce przypadło Szymonowi Siechodnikowi (czwarty rok inżynierii środowiska) za pomysł na renaturyzację rzeki Kortówka.
Po środowym spotkaniu na Wydziale Geoinżynierii chyba nikt nie ma już wątpliwości, czym zajmuje się inżynier środowiska. Jeśli komuś marzy się, by tworzyć rozwiązania mające bezpośredni wpływ na jakość życia, to warto zapoznać się ze szczegółowymi informacjami na temat kierunku, które znajdują się na portalu rekrutacyjnym.
Marta Wiśniewska
zdjęcia: Janusz Pająk, Marta Wiśniewska
